| تبليغات | X |
به یاری سنگدل عمری وفا کردم،خطا کردم زرم را خرج سنگی کم بها کردم ،خطا کردم
ز پا افتاده ای را دستگیری کردم از همت پی دشمن تراشی دست و پا کردم،خطا کردم
رهانیدم ز طاس عشرتش اما ندانستم که موری را ز احسان اژدها کردم ،خطا کردم
خلاصی دادم از دام بلا مرغی بلا کش را همای دل به دامش مبتلا کردم ، خطا کردم
ز مال و منصب خود دادمش امکان آریش خرف را گوهری زیور نما کردم خطا کردم
ز احساس حقارت می رمید از آشنائی ها منش با ارجمندان آشنا کردم ، خطا کردم
ضریری را نشاندم بی تامل بر سریر دل گدائی ر ا شهی فرمانروا کردم ، خطا کردم
لب و دندان افعی را ز خوش بینی
خیال چشمه آب بقا کردم ، خطا کردم
بیریای گیلانی(شیدا)
از برق چشمی خرمنم، آتش گرفت و دود شــــــــد
کاشانه ام از طره ی، زلفی سیه نابود شـــد
آمد نگاری نازنین، کــــــــنج دلم ماوا گـــــــــــرفت
دیر آمد اما رفتنش، از جمع یاران زود شــــد
چون ساغرم لبریز شد، از زهر نیشش جای مــــی
اما به کامم زهر او، چون شربت امرود شــــد
نوشیدم از لعل لبش، پیمانه ای را چون اجـــــــــل
گفتا بنوش این جام را ،چون هرچه باید بود شد
از نوش لبهایش چنین، مست و خراباتی شـــــــدم
آری بدام افتادمش ،چون هر چه او فرمود شــد
گر روز وصلش دیده ام سرشار اشک شوق بـود
در شام تار هجرتش، چشمم مثال رود شـد
از درد هجرانش کنون ،میسوزم از پا تا به سر
کان آتشم بر دل فتاد، بر سر مرا چون عود شد
گذشت زمان یاد آور خاطره هاست،خاطراتی تلخ و گاها" شیرین.که برای لحظاتی آدم رو ازدنیای کنونی به سالها قبل بر
میگردونه.ولی فقط برای لحظاتی...
و این زندگی مث جریان یه رودخونه ست که گاهی آرامه و گاهی آبشار.هم حیات بخشه و هم کشنده،هم میشه به
درونش رفت وهم میشه اونو به درون کشید.
تا آدم از زندگی چی بخواد،ویا بقولی دیدگاهش از زیستن چی باشه؟آیا هدف زنده موندنه به هر قیمتی؟یا زندگی کردن...
به همین خاطر گذشته برای من تداعی کننده خاطراتمه وهیچ ارزشی دیگه برام ندارن چون:
زندگی تر شدن پی درپی،زندگی آبتنی کردن در حوضچه اکنون است.
بدرودتا بعد....
در این پاییز چو برگی زرد،
بروی سینه کوهی درد،
فشارد این قلب کوچک را،چنین نا مردی از یک مرد.
کنون از بیم آن لرزد که باید سخت بستیزد،
چو بیدق در بر پیلان،
به نامردان در این ناورد.
چو در دامش فکند صیاد،
به دل این آرزو میکرد،
چه میشد گر خدا او را
چنین عریان و بی یاور ،بدین دنیا نمی آورد؟
بهمن ماه 87
همچون زلیخا در پی ات،ای یوسف زیبای من رسوای عالم گردم و مشهور خوبانم شــــوی
حسن جمالت میبرد،دینم ز دل هوشم زسر امید آن دارم ز تو،تا دین و ایمانم شـــــــــــوی
از شوق دیدارت مگر،این دیده را بر هم نهـم شاید بخوابم پا نهی،یکشب تو مهمانم شوی
بی مهررویت روزمن ازموی تومشکین تراست خواهم تورا زین تیره شب،تا ماه تابانم شـوی
ابرو چو بر هم مینهی،لرزد دل شیدای مـــن خندان مگر آرامش،این قلب لرزانم شـــــــــوی
میخواهمت ازجان و دل،میگویمت از سوز دل بنگر چنین حال مرا،شاید که خواهانم شــوی
این جان ناقابل اگر،مقبول درگاهت شـــــــود پروانه گردم زان سبب،تا شمع سوزانم شوی
گر من به زندان میروم،از شوق وصل کوی توست
دارم به دل این آرزو،روزی به زندانم شــــــــــــوی
در روز های اوج عاشقی ،تراوشی بود از خیالم.ولی هرگز باور نمیکردم آنکه را که سخت به دست آوردم،آسان از دست بدهم.
آری او به عشقمان پشت پا زد و از هر چه که بود به سادگی گذشت،ومن وا مانده در بهت و درماندگی،دل به مرور خاطره ها خوش کرده ام.
ولی افسوس که او هرگز نمیداند....
نمی گشتم چنین بالغ وکوهی درد بر سینه که نتوانم ز سوز دل برارم نیــــــــــــک فریادی
نمی کردم جوانی را بدین زندان تبه هرگــــــز نمی دادم به حسرت دل،به نوش شهد آزادی
ز تنگ این حصار تن،ز دود این تباهی هــــــــا خنک آن دل که پر گیرد بسوی بـــــــاغ و آبادی
چو یاسی تازه روییده،کنار جوی پاکی هــــــا ز خوبیهای گمنامان،گهی می کرد دلم یـــــــادی
کنون افتاده ام تنها دراین صحرای پهنـــــــــاور ندیم خار وخس گشتم درین دشت و درین وادی
نمی بیند دلم دیگر، در این دنیـــــــای درد آور نه دیگر خنده ای بر لب ،نه دیگر نغمهء شــــادی
در این کوته دو روز عمر،ندیدم روی بهـــــــــروزی
چه خوش میشد پدر آنشب،به مادر دل نمیدادی
همیشه در زندگی با چرا؟ها و ایکاش های! زیادی روبرو بوده ام،وهرگز جواب قانع کننده ای برایشان نیافتم.وباتامل در این مسایل گاهی اوقات به سرحد کفر رسیده ام.مثلا"این موضوع که چرا آدمی بی اختیار به دنیا می آید و یا حتی در انتخاب محل تولد،نوع زندگی،دین، پدر ومادر،شرایط اجتماعی و اقتصادی،رنگ پوست و و و و و خیلی موارد دیگر تا حدود زیادی بی اختیار است.
واز این بدتر،کنار آمدن با هزاران اما واگر،باید و نباید،وسوال وجواب های تکراری است،که زندگی را به کام آدم تلخ می کند.واینکه هدف او از این بازی دادن ما بروی صحنه زندگی چیست؟و از این تکرار پی در پی چه لذتی میبرد؟
مادرم میگوید:خودش بهتر می داند!
آدمیت ز آدمیان تا توانـــــــست دور گشت چشم یعقوب زمان از داغ یوســـف کور شد
از برای جمله این، نابخردان تنـــگ چشـم دیـــــــو افسانه، به یکباره مثــــال حــور شد
چشم آن خوشباوران بی غم از جور زمان جای گنج بی عمل،پـــــــــر ز خاک گور شـــد
آنکه در اوج مصاییب دستگیرش میشدیم چون به عیش و عشرت آمد،لاجرم مغرور شد
گر چه از دریای خوف آور کشیدیمش به در ما چو غرق بحر غم گشتیم،او مســـــرور شد
چون عصایی در به گور افتادنش مانع شدیم بهر دفن زنده مــــــا بی درنگ مــــــــامور شد
زنــــــــــدگی در این جهان پر ز رنج و درد بود هـــــــــر که در روز ازل با یار خود محشور شد
پنج شنبه شب پس از مروری بر خاطرات گذشته،وتلنگری بر بایگانی ذهنم،دلم گفت و دستم نوشت.
حالا خوب یا بدش زیاد مهم نیست ،مهم اینه که اینجوری یه کم دلم وا شد وبا این حال به گذشته خودم
میبالم. تا بعد........
همان خنده خاموش در او خفته بسی راز،همان شرم و همان ناز،
همان برگ سفید به مثل ژاله ژاله به مثل اشک نگونسار، همان جلوه و رخسار،
نه افسرده شود هیچ،نه پژمرده که پژمردگی روی،خورد آب ز افسردگی دل،
ولی در پس این چهره دلی نیست.
گرش برگ و بری هست ز آب و ز گلی نیست.
هم از دور ببینش،به منظر بنشان و به نظاره بنشینش.
ولی قصه ز امیدهایی که در او بسته دلت، هیچ مگویش،مبویش،
که او بوی چنین قصه شنیدن نتواند،
مبر دست بسویش،که در دست تو جزءکاغذ رنگین،ورقی چند نماند.
استاد بزرگ شعر نو:مهدی اخوان ثالث
میش،همچون بختکی شوم کام مرا تلخ میکرد.
وتنها فانوس کم فروغ این کوره راه،
حلاوت شهد شهوت بود و گرمی آغوش هوس.
واین نازک دل خوش خیال،زبیم درد و ملال،به آشیان آغوش تو پناه آورد.
آغوشی که در اوج شهوت میسوخت ودر عمق حسرت غرق می گشت.
به گاه مستی وسرور،با بوسه های سوزان نیاز،راه را بر نفس می بست
و گاه بی نیازی و غرور،با تلنگری،این قندیل آویخته از تکرار،
را درهم می شکست.
واین فریفته تشنه کام در لهیب آتش هوس بازی میسوخت،
ودر حسرت نیشخند قطره آبی بی تزویر ،جان می داد.
تو از نیمه ره برگشتی،چه درد آور بود و ناباور،
ملال فرو ریختن کاخ آرزوهایی که بر بلندای کوهی از یخ بنا کرده بودم.
وچه حزن انگیز،پایان راهی که از آغازش سخت می هراسیدم.
وچه خوش گفت آن ادیب نامور:
*گذشته مرد،حال را آینده را عشقست.
زندگی در انتهای کوچه باغ دلواپسی ها.
......وچه زود گذشت.
آنروزها چه بی صبرانه در میعادگاهمان به انتظار می نشستی،ودر تکرار قدم هایت،لحظه ها را
ورق می زدی.
ومن چه بی پروا،با سری پر ز شوق و دلی پر ز بیم،بی خبر از خیالت،ساده و بی پیراییه، به شوق
وصالت می خرامیدم.
تو با سر انگشت نازک خیال،لبهای لرزانم را فرو می بستی و زیرکانه در گوشم زمزمه می
کردی:
لحظه دیدار نزدیک است،
باز من دیوانه ام، مستم ،
باز می لرزد دلم،دستم،
باز گوِیی در جهان دیگری هستم.
های نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ!
های نپریشی صفای زلفکم را دست!
آبرویم را نریزی دل،ای نخورده مست.
لحظه دیدار نزدیک است.
واکنون،پس از سالها،هنوز هرم نفسهایت را بر گونه هایم حس می کنم. آن گونه های ملتهب از
شرم، که اکنون با دست خط روزگار،داغ یک عشق نا فرجام را بر خود حک کرده است.
و لبهای گرم از بوسه های آتشینت،که به سردی نجوا میکنند:
لحظه دیدار نزدیک است
آری،
در روزی نا خوش یمن،چه نا باورانه نگاهمان در هم گره خورد،واز تلاقی این دو نگاه،
کودک ناخواسته عشق تولد یافت.
ودر دامن نا امن من وتو،وبه امید روزهای روشن فردا،دل به آینده ای در دور دست سپرد.
و اسفا که این مولود بی دایه،در زمان طلوع و حیات،در غروب و ممات بود.
وما چه شقیانه به تماشای جان کندنش ایستادیم،وچه متحجرانه در قبرستان خاطره ها زنده به گورش کردیم.
تو گذشتی،و گذشت آنچه بر نمی باید گشت.
واکنون در گذر سیاه سالها،غوطه ور در یايسگی،
چون درختی خشک و بی بر،در زمستانی سرد ونا بارور،بی امید لبخند شکوفه ای،
آشیان مرغان مهاجر گشته ام.
*زندگی کردن ما مردن تدریجی بود آنچه جان کند تنم عمر حسابش کردم
کو فریاد رسی؟
امنیت....کدوم امنیت؟ بروبابا....تو هم دلت خوشه،اگه نا امنی اینه که میزنن تو سرمون،بزار بزنن.سگش شرف داره به اینکه.........
باورم نمیشد!..مردیکه لندهور،اصلا"خجالت نمیکشید.
وقتی باهاش حرف میزدم بد جوری وراندازم میکرد،با اون چشای حیزش سعی میکرد لباسمو از تنم بکنه و بندازه دور.هر کاری میکردم که اون نگاه هرزش رو از خودم دور کنم نمیشد،باز چشاش دو،دو میزد و رو تنم وول میخورد.
کم کم داشت مور مورم میشد و از خودم بدم می اومد.دلم میخواست داد بزنم:بسه دیگه بابا،خجالت هم واسه اینجور وقتاست.حیا کن!مگه شما مردا،مغزتون تو کمرتونه.
گفتم مرد...هه...کدوم مرد؟کدوم مردونگی؟مگه میشه هنوزم تو وجود بعضیا سراغشو گرفت؟دلم میخواست چشامو میبستم و همچین داد میزدم که قلبم از گلوم بزنه بیرون،بگم:آخه بی وجود تو دیگه چرا؟تو که آفتاب لب بومی و داری به گورت چنگ میزنی،تا کی میخوای زندگی رو به زیر شکمت ختم کنی؟مگه تو سر شما چیزی بغیر از این لامصب هم پیدا میشه؟
دلم میخواست خدا صدامو میشنید ،آخه...اون هم مدتی که به حرفام گوش نمیده،یا اصلا" صدامو نمیشنوه.نمیدونم دارم تاوان چی رو پس میدم،یا بقولی کلیشه ای شاید حکمتی داره.
تواین فکرا بودم،که با کلمه "عزیزم" به خودم اومدم،خودمو جمع و جور کردم و از اتاقش زدم بیرون.اشک امونم نمیداد.
چشامو که باز کردم تو پیاده رو بودم،هوا داشت تاریک میشد و نسیم سرد زمستانی رو گونه هام سر میخورد و اشکامو گوشه چشام جمع میکرد.شاید اون هم نمیخواست کسی اشکامو ببینه.
سبک بودم و انگار توی آسمونها پرواز میکردم،از اون بالا دنیا چقدر کوچیک بود،آدماش مثل مورچه تند،تند می اومدند و میرفتند،انگار جزء فکر آذوقه زمستون چیزی تو سرشون نبود،سرما مغزشون و منجمد کرده بود .دلم به حالشون میسوخت.
در خونه که رسیدم ،چشامو پاک کردم و وارد خونه شدم.مادر و دیدم که چشاشو قاب کرده و زده بود پشت پنجره،دویدم و بغلش کردم،موهای جو گندمیش بوی عجیبی داشت،بوی شرف میداد و نجابت،بوی پاکی و پاکدامنی.منو یاد بابای خدا بیامرزم می انداخت.آخه وقتی اون زنده بود،سایبون روزهای گرم تابستون بود و تکیه گاه شبهای سرد و بیرحم زمستون.
اما با رفتنش خوشبختی رو هم از این خونه برد.
اگه اون زنده بود...........
*دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر کز دیو و دد ملولم انسانم آرزوست
....و زمان درسکوتی مرگبار وانتظاری کشنده،با ناله های جانسوز ثانیه هابدرقه میشد،واین گوهر بی عیار،این گرانقدر بی مقدار،گاه همچون سرب بر ماندن پافشاری میکرد.
وبیشتر به مهمانی کسل کننده و تکراری می ماند ،که گاه رفتن چمدان هایش را به اکراه بر سنگفرش دل غمزده ما میکشاند،و قیژ، قیژ جان گدازش روح مان را می آزرد.
وحال پس از روزها ،در گذری جانکاه تر، این قاب آویخته بر بر دیوار،خسته از غبار تنهایی،مرده ریگی ست به جا مانده از روزهای خوب بی بازگشت.....
روزهای سبز با تو بودن که به کوتاهی یک نگاه ،ناگاه اسیر پنجه بیرحم تقدیر شد.
...ودریغ ،که اکنون چه عاجزانه به تماشای مرگ ثانیه دل به امید رفتن این مهمان سنگدل خوش کرده ام...وهر شب به شوق دیدارت کوچه دل را چراغانی میکنم.
* شوق دیدار توام هست چه باک؟
ز نشیب آمدم اینک به فراز ،به تو نزدیکترم میدانم.
یک دو روزی دیگر، از همین شاخه لرزان حیات،پر کشان سوی تو می آیم باز
دوستت دارم بسیار هنوز.......
